In het Sarphatihuis in Amsterdam zit een oude man. Hij glimlacht. Het is nacht. De andere oudjes zijn naar hun kamers, maar hij zit dicht bij de piano in de grote hal. Het is wellicht de laatste nacht in het leven van de oude Ramses Shaffy. De voordeur gaat open en daar staat zijn jongere evenbeeld met glazen en wijn. Die jongere Ramses moet het hele leven nog meemaken. Hij moet nog zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken én bewonderen. Ramses is een muzikale voorstelling, omdat het leven van Ramses Shaffy vol van muziek was. Hij laat zijn liedjes zwerven, omdat ze zijn levensverhaal vertellen. “Een leven gaat in een nacht aan hen voorbij. Maar laat hem, laat hem, laat hem, laat hem… hij heeft het altijd zo gedaan”.