Gerard van Maasakkers
Solo, maar nooit alleen
Zanger en tekstschrijver Gerard van Maasakkers weet als geen ander hoe je mensen raakt met een lied. Al sinds de jaren 70 schrijft hij nummers in zijn moedertaal (het Brabants dialect) waarmee hij generaties publiek ontroert, aan het lachen maakt en laat wegdromen. Nu komt hij terug naar ons theater met zijn nieuwe voorstelling Solo. Helemaal alleen op het podium, net als vroeger. “Dat is hoe het ooit begon en het voelt nog altijd goed.”
In zijn nieuwe voorstelling Solo staat Gerard alleen op het podium. Zonder band, zonder franje. Alleen met zijn gitaar. “Ik ben mijn carrière ook solo begonnen. In kleine zaaltjes en op festivals. Die intieme setting, dat werkt voor mij. Het publiek is dichtbij, je ziet de lach, je voelt de emotie.” Die wisselwerking met de zaal is voor Gerard essentieel. “Het publiek beseft soms niet hoe belangrijk ze zijn voor het verloop van de avond. We doen het echt met z’n allen. Je probeert samen iets unieks te maken wat nooit meer terugkomt.”
“Het publiek beseft soms niet hoe belangrijk ze zijn. We doen het echt met z’n allen.” Hoe het programma eruit gaat zien, weet hij nog niet precies. “Ik ben net klaar met In De Gloria, mijn jubileumshow voor mijn 75e verjaardag. Dat was fantastisch! Ik heb een jaar lang mijn verjaardag gevierd. Het was elke keer weer bijzonder feestelijk. Nu is het tijd om even bij te komen. Maar ik hoef gelukkig niet blanco te beginnen. Er ligt genoeg moois. Oude en nieuwe liedjes. Ik ga de komende weken rustig bouwen.”
EEN THUIS IN VEGHEL
Wie Gerard zegt, zegt de Blauwe Kei. Hij speelde er op de oude én de nieuwe locatie en voelt zich er meer dan welkom. “Ik mis de oude zaal wel een beetje, dat was een zalige plek. Je stond bijna tussen het publiek. Maar ook de nieuwe locatie op de Noordkade is warm en professioneel. Het zijn de mensen die het verschil maken. Van ontvangst tot de mensen en de technici: het is tot in de puntjes verzorgd.”
De band met het publiek in Veghel is minstens zo sterk. “Altijd een fijne sfeer. Mensen komen écht om te genieten. Mijn laatste voorstelling voor corona was hier, op 7 maart 2020. De laatste volle zaal voor jaren. Het was een memorabele avond, die ik nooit zal vergeten.”
"De mensen in de zaal beseffen soms niet hoe belangrijk ze zijn.
We doen het echt met z'n allen."
GENERATIE OP GENERATIE
Na al die jaren trekt hij nog steeds op 76-jarige leeftijd volle zalen. “Er zijn mensen die me al volgen sinds het begin. Soms zitten er zelfs drie generaties in de zaal. Iemand zei laatst: ‘Het is alsof jij de fases van mijn leven bezingt.’ Dat is het mooiste compliment dat je kunt krijgen.”
Toch doet hij het rustiger aan dan vroeger. “Ik sta nog steeds graag op het podium, maar wel wat minder. Dat geeft ruimte om het zorgvuldig op te bouwen samen met mijn man Frank, die meestal ook meespeelt. Deze keer blijf ik echt solo, maar Frank denkt wel mee over de volgorde en de balans in het programma. Dat is belangrijk, het moet kloppen.”
LIEFDE VOOR HET VAK
Wat hem op 76-jarige leeftijd nog altijd zoveel plezier geeft in het optreden? “Dat de mensen komen en dat ik ze mag meenemen. Daar doe ik het voor.” En hoe hij zich voorbereidt? “Vooral géén afleiding aan m’n kop. Rustig eten, een beetje inzingen en fijne mensen om me heen. Dan komt het allemaal goed.”
Hij vertelt dat hij het liefst schrijft als hij alleen is. “Op de hei in Budel heb ik veel liedjes geschreven. Die rust heb ik nodig om te voelen waar het over moet gaan.” Zijn taal en stijl zijn in al die jaren nauwelijks veranderd. Hij blijft gewoon bij zichzelf. En dat werkt. Twintig jaar geleden werd er in Valkenswaard zelfs een bloemencorso aan zijn werk gewijd. “Dat is misschien wel het hoogtepunt van mijn carrière. Als zoon van een hovenier, tussen al die bloemen en met mijn liedjes als thema… dat was zó bijzonder.”
Solo, maar nooit alleen, dat is precies waar Gerard voor staat. Met zijn liedjes, zijn verhalen en zijn zachte stemtaal weet hij keer op keer verbinding te maken. Met zijn publiek, met de zaal, met het moment. En dat maakt elke voorstelling uniek.
